Tomasz Niechaj i Radosław Stanisławski | 7 lutego 2013, 19:46

Jak na przestrzeni lat wzrastała wydajność procesorów? Część 2. – AMD

Phenom X4 kontra FX-8350

Kilka miesięcy temu opublikowaliśmy artykuł „Jak na przestrzeni lat wzrastała wydajność procesorów? Część 1. – Intel”. Było oczywiste, że przygotujemy także część drugą, w której skupimy się na układach AMD. I oto ona. Podobnie jak poprzednio punktem wyjścia są pierwsze czterordzeniowce AMD, oparte na rdzeniu Agena, a dokładniej: Phenom X4 9850, pierwszy dostępny w rewizji B3. Porównaliśmy go do Phenoma II X4 955 oraz Phenoma II X6 1090T. Z najnowszej serii FX wybraliśmy następujące modele: FX-4170, FX-6200, FX-8150 oraz FX-4300, FX-6300, FX-8350 (Vishera). Oto jak rosła wydajność w obozie AMD.

Wszystkich, którzy nie mieli jeszcze okazji czytać pierwszej części, omawiającej wzrost wydajności procesorów Intela, gorąco zachęcamy do tego, aby ją przeczytali, choćby tylko pierwszą stronę.

Rozwój procesorów AMD

O ile Intel od dawna sukcesywnie rozwija jedną architekturę, Core 2, o tyle AMD na przestrzeni kilku ostatnich lat dwa razy znacząco zmieniło architekturę swoich procesorów x86. Za pierwszym razem zmianę przyniósł Phenom (1). Te układy nie przyjęły się zbyt dobrze na rynku – z różnych względów. Jednym z nich, i chyba najważniejszym, było to, że Phenom (1) często był wolniejszy od Athlona 64 X2 – oczywiście w zadaniach niewykorzystujących więcej niż dwóch rdzeni, w tym grach. Athlon 64 X2 6000+ na ogół zapewniał wyższą wydajność niż Phenom X4 9550. Wprowadzone później Phenomy II X4 spotkały się ze znacznie cieplejszym przyjęciem; do dziś działają w wielu pecetach i wciąż są dostępne w sklepach – to najpopularniejsze procesory w ofercie AMD, z nich zaś najchętniej wybieranym jest Phenom II X4 965.


Agena – pierwszy czterordzeniowy procesor AMD

W 2011 roku AMD wprowadziło rewolucyjną architekturę Bulldozer. Rdzenie zgrupowane w moduły wydawały się strzałem w dziesiątkę: osiem rdzeni w programach operujących na liczbach stałoprzecinkowych oraz cztery rdzenie na przykład dla gier, które i tak z reguły nie wykorzystują więcej. Przy okazji znacząco przyspieszono zegary taktujące: najdroższe modele w trybie Turbo przekraczały 4 GHz. Niestety, wysoki pobór energii, pomimo małego wymiaru technologicznego, oraz bardzo nierówna wydajność sprawiły, że pierwsza generacja FX-ów nie zdobyła serc użytkowników domowych. Drugie podejście do tej architektury – procesory Vishera – wydaje się dużo bardziej udane. Dziś sprawdzimy to bardzo dokładnie.

Co obejmujemy obszernym pojęciem „architektura procesora”?

To pytanie jest ważne, gdyż pozwala wyjaśnić, skąd w tym teście wzięły się niektóre produkty. Architektura procesora to nie tylko sucha wydajność jednego rdzenia w przeliczeniu na megaherc. To także zdolność, lub jej brak, do działania z konkretną częstotliwością i określony stosunek wydajności do poboru energii. Bardzo dobry jest tu przykład z konkurencyjnego obozu, a dokładniej: porównanie Core 2 (Conroe) oraz Pentium 4 i Pentium D (Netburst). Te drugie były o niemal połowę wolniejsze (pomimo znacznie szybszego taktowania), a do tego pobierały więcej energii. Tak zwany zysk architektury to oczywiście modułowa konstrukcja procesorów FX. Podobnie jak w przypadku Hyper-Threadingu Intela mamy tu do czynienia z pewnym rozwinięciem podstawowej koncepcji, która zwiększa wydajność w pewnych zastosowaniach. Właśnie z tego powodu w naszym porównaniu znalazły się wszystkie trzy serie układów FX: 4000, 6000 oraz 8000.

 Agena B3DenebThubanZambeziVishera
Testowane procesory Phenom X4 9850 Phenom II X4 955 Phenom II X6 1090T

FX-4170 FX-6200 FX-8150

FX-4300 FX-6300 FX-8350
Data wprowadzenia na rynek

Q2 2008

Q2 2009

Q2 2010 Q4 2011 Q4 2012
Rdzenie (moduły)/wątki 4/4 4/4 6/6 2/4
3/6
4/8
2/4
3/6
4/8
Proces technologiczny 65 nm 45 nm 45 nm 32 nm 32 nm
Domyślne częstotliwości 2500 MHz 3200 MHz 3200 MHz + Turbo 4,2 GHz + T
3,8 GHz + T 3,6 GHz + T
3,8 GHz + T
3,5 GHz + T 4,0 GHz + T
Maksymalne OC 3000 MHz 4000 MHz 4000 MHz 4700 MHz 4700 MHz
Gniazdo AM2+ AM3 AM3 AM3+ AM3+