Mariusz Kolmer | 22 maja 2018, 09:30

Intel NUC8i7HVK Hades Canyon – testujemy pierwszy PC z układem Kaby Lake-G

Czy warto czekać na pana podziemi?

Hades to jeden z najpotężniejszych bogów greckiego panteonu, opanowany i sprawiedliwy władca podziemnej krainy umarłych, nazwanej jego imieniem. Żeby nie straszyć swoją postacią śmiertelników i innych bogów, rzadko opuszczał swoje królestwo, a ludzie, żeby nie zwracać na siebie jego uwagi, starali się nie wypowiadać złowrogiego słowa. Również cześć oddawano mu inaczej niż pozostałym bogom, w milczeniu i na kolanach. Czy zatem nazwanie przez Intela tym imieniem miniaturowego komputera to uzasadniona pewność siebie czy jedynie przejaw pychy? Czy tak małe urządzenie jest piekielnie szybkie i ma w sobie wystarczająco dużo mocy, by otrzymać od nas płomienny znaczek „Power”? Zapraszamy na wędrówkę w głąb podziemi, gdzie będziemy szukać odpowiedzi na te pytania.

Intel NUC8i7HVK Hades Canyon – pełna jezior i kanionów ścieżka do Hadesu 

Za sześcioma jeziorami, za siedemnastoma kanionami…

Intel pierwsze urządzenia nazwane przez siebie NUC (ang. Next Unit of Computing) pokazał w 2012 roku, a na rynek wprowadził na początku następnego. Te komputery cechowały się ultrakompaktową budową (UCFF), zaopatrzone były w płyty główne o wymiarach około 10 cm × 10 cm i wymagały samodzielnego wyposażenia w nośnik danych i pamięć operacyjną.

Pierwsza generacja, Deep Canyon, była oparta na Celeronie 847 w 32-nanometrowej mikroarchitekturze Sandy Bridge. Następne pokolenie NUC-ów wykorzystywało już procesory z serii Core i3 produkowane w procesie klasy 22 nm i zbudowane w architekturze Ivy Bridge. W zależności od wyposażenia płyty głównej były to: Ice Canyon, Box Canyon lub Horse Canyon. Trzecia generacja, wyraźnie mniej wydajna od poprzedniej, była oparta na Celeronach z linii Bay Trail-M (Forest Canyon) lub Atomach z linii Bay Trail-I (Thin Canyon). W czwartym pokoleniu tych urządzeń, Wilson Canyon, powrócono do szybszych układów Core i3, a nawet Core i5, zbudowanych już w architekturze Haswell. Piąte wcielenie miniaturowych pecetów Intela przyniosło dalszy wzrost wydajności, teraz związany z przesiadką na wytwarzane w procesie klasy 14 nm procesory z linii Broadwell-U. Pierwszy raz też zastosowano w tym sprzęcie procesor Core i7 z układem graficznym Iris 6100. W zależności od konfiguracji złączy na płycie głównej nazwy robocze urządzeń to Rock Canyon i Maple Canyon.

Piąta generacja NUC-ów obejmowała nie tylko minikomputery z wysoko wydajnymi układami, ale również konstrukcje ze znacznie wolniejszymi Celeronami i Pentium z serii Braswell. Te drugie nazywały się Pinnacle Canyon, a wariant z wbudowaną pamięcią na dane i preinstalowaną pamięcią operacyjną został nazwany Grass Canyon.

Podobny podział zastosowano również w następnej, szóstej generacji NUC-ów. Mniej wydajne zestawy, Arches Canyon, były oparte na procesorach z serii Celeron z platformy Apollo Lake. Mocniejsze, Swift Canyon, zaopatrzono w znacznie szybsze Core i3 i i5 zbudowane w architekturze Skylake-U. Najmocniejszy zestaw, NUC6i7KYK, był oparty na procesorze Core i7-6770HQ, a więc wysoko wydajnym czterordzeniowym i ośmiowątkowym układzie z serii Skylake-H, wyposażonym w zintegrowany, względnie sprawny układ graficzny Iris Pro Graphics 580. Właśnie ten model, o roboczej nazwie Skull Canyon, jest protoplastą bohatera dzisiejszego artykułu, jeśli chodzi o wygląd i funkcjonalność.

Siódma generacja wydajnych minipecetów Intela obejmowała urządzenia oparte na układach z serii Kaby Lake-U oraz Kaby Lake-R (Refresh). Seria Baby Canyon była oparta na dwurdzeniowych i czterowątkowych procesorach Core i5-7260U i Core i7-7567U (Kaby Lake-U), wyposażonych w akcelerator grafiki Iris Plus. Druga linia, Dawson Canyon, to zarówno dwurdzeniowe i czterowątkowe procesory Core i3-7100U i Core i5-7300U (Kaby Lake-U), wyposażone w układ graficzny zaledwie HD Graphics 620, jak też czterordzeniowe i ośmiowątkowe Core i7-8650U z serii Kaby Lake Refresh ze zintegrowanym GPU UHD Graphics 620. Żeby oznaczenia modeli nie były zbyt przejrzyste, ta generacja objęła także serię June Canyon, czyli mniej wydajne urządzenia z Celeronami i Pentium z platformy Gemini Lake.

I tak, przez jeziora i kaniony, dotarliśmy do obecnej, ósmej generacji NUC-ów o wymownej nazwie Hades Canyon, opartej na architekturze Kaby Lake-G.

 

Nieoczekiwana współpraca w Krzemowym Krzemowej Kanionie Dolinie

Kaby Lake-G to długo wyczekiwany wynik kooperacji dwóch firm, wcześniej zaciekłych rywali: Intela i AMD. Działające jednostki wyposażone w niespotykany wcześniej układ zostały oficjalnie zaprezentowane w styczniu bieżącego roku (chociaż plotki o zaskakującej koalicji krążyły już kilka miesięcy wcześniej), a z początkiem wiosny egzemplarze testowe trafiły w ręce dziennikarzy.

Nowa platforma opiera się na czterordzeniowym i ośmiowątkowym procesorze Intela z serii Kaby Lake z wbudowanym energooszczędnym układem graficznym, zintegrowanym w jednej obudowie typu BGA ze specjalnie przygotowanym przez AMD wydajnym GPU Radeon RX Vega M, wyposażonym w superszybką pamięć typu HBM2. Zgodnie z zapowiedziami można się spodziewać pięciu wariantów tego rozwiązania.

Dwa potężniejsze modele, Core i7-8809G i Core i7-8709G, mają wydajniejszy wariant GPU: RX Vega M GH. Pierwszy z nich poza zmianą mnożnika procesora umożliwia zmianę częstotliwości taktowania rdzenia GPU i pamięci HBM2. Pozostałe trzy modele: Core i7-8706G, Core i7-8705G i Core i5-8305G, wykorzystują nieco słabszy układ RX Vega M GL, o mniejszej liczbie jednostek wykonawczych i spowolnionym taktowaniu zarówno rdzenia, jak i pamięci.

Pozostałe różnice i podobieństwa zostały już bardzo dokładnie opisane na łamach naszego wortalu. Dziś zajmiemy się dostarczonym przez Intela minikomputerem o oznaczeniu NUC8i7HVK, który jest wyposażony w najwydajniejszy z wymienionych układów.